Κυριακή, 17 Μαΐου 2009

Νύχτα χωρίς φεγγάρι
σκοτάδι πυκνό
απλώνεται παντού
όλα σε μαύρο πέπλο τυλιγμένα.
Τι ευτυχία θεέ μου
να μπορείς να κρύψεις
από τον κόσμο
την υπαρξή σου.
Να νιώσεις
το βάρος της ψυχής
να γίνεται ένα
με το χρώμα τ' ουρανού.
Τα μαβιά νερά
ν' αγκαλιάσουν το γυμνό κορμί
και να χαθείς στην κρύα θάλασσα
αθόρυβα...έτσι όπως ήρθες στη ζωή.
Ηχοι Κοχυλιών

6 σχόλια:

Μαρια Νικολαου είπε...

Oμορφα που θα ταν να μπορουσαμε να κρυψουμε εστω για λιγο την υπαρξή μας απο τον κόσμο...

Καλημερα Ρένα :)

Ρένα είπε...

Πόσο θα το ήθελα και εγώ Μαρία. Το
προσπαθώ καμιά φορά με την απομόνωση. Καλή Μέρα να' χεις.

Τάκης Τσαντήλας είπε...

".Κι ύστερα, δάκρυσε ο ουρανός
ένα φεγγάρι προβάλει στιλπνό
μέσα στη νύχτα.."

Εξαίρετοι στίχοι καλή μου φίλη Ρένα..
Κ α λ η μ έ ρ α . .

Ρένα είπε...

Ευχαριστώ Τάκη για το πάντα ποιητικό σου σχόλιο.Τι ανακούφηση όταν δακρύζει μαζί μας ο ουρανός. Καλησπέρα φίλε Τάκη.

Τάσος Δενελάβας είπε...

Τι ευτυχία θεέ μου
να μπορείς να κρύψεις
από τον κόσμο
την υπαρξή σου.

Πολύ όμορφα τα λόγια σου Ρένα και σε ευχαριστώ επίσης για το σχόλιο σου .

Χαιρετώ !

Ρένα είπε...

Καλησπέρα Τάσο. Σ' ευχαριστώ και εγώ για το πέρασμά σου. Σε συγχαίρω για τη δουλειά που κάνεις. Καλό σου απόγευμα.