Κυριακή, 10 Μαΐου 2009

Ξημέρωμα
ο ήλιος ανατέλλει
οι πρώτες ηλιαχτίδες ξεχύνονται.
Μια καινούρια μέρα γεννιέται
όνειρα, ελπίδα, φως.
Το μονοπάτι πάντα ίδιο
ανηφορικό, ανώμαλο, δύσβατο
μα θα τ' ανέβω πάλι και πάλι.
Ποιός ξέρει, στο τέρμα του
δεν μπορεί
κάτι με περιμένει
ένα καινούριο... αύριο
μια νέα ζωή
όνειρα...
Μα να φτάνω...
έφτασα στην κορυφή
με το ηλιοβασίλεμα
η μέρα τελείωνει...τίποτα...
σκοτεινιάζει...σκοτείνιασε...
Γιατί Θεέ μου; Γιατί;...
Δεν πειράζει...δε θα κλάψω...
Χαμογέλα λοιπόν...
Αύριο!...
Φθινοπωρινά Φύλλα

2 σχόλια:

ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥ είπε...

Όλο το ποίημα
με αισιοδοξία γεμίζει
την ψυχή
και συνεχίζουμε...

Καληνύχτα Ρένα.

Ρένα είπε...

Καλησπέρα Σοφία, ευχαριστώ για το πέρασμά σου.Τις δύσκολες μέρες που ζούμε όλοι μας πρέπεινα προσπαθούμε πάντα να αφήνουμε μία νότα αισιοδοξίας.