Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2014




Νυχτώνει…
Ο ήλιος γέρνει σιγά…σιγά… στη δύση του.
Το δωμάτιο γεμίζει φωτοσκιάσεις
σχηματίζοντας ασπρόμαυρες
φιγούρες που γλύφουν στο πέρασμα τους
ανομολόγητες παλιές αμαρτίες.

Το φέγγισμα του μισοφέγγαρου
ρίχνει το γκρίζο του φως στο άδειο κρεβάτι
χαϊδεύοντας απαλά…  κλινοσκεπάσματα
λες και ζητά να τα ζεστάνει με το ζεστό γαλάζιο του φως.

Είναι η ώρα που η νύχτα σε ταξιδεύει
μέσα στο χρόνο  χαρίζοντας όμορφες στιγμές
από μέρες ευτυχίας …

Ασε με λοιπόν μη με ξυπνάς
να ταξιδέψω στο χθες κάτω από το φως του φεγγαριού!

Ρ.Β.

Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 2014



Πάντα μου άρεσε να μαζεύω κοχύλια.
Ποικιλόχρωμα κοχύλια ερμητικά κλειστά.
Ποτέ δεν ξέρεις τι κρύβουν.
Μοσχομυρίζουν θάλασσα κι αρμύρα.
Ξυπνούν μακρινές αναμνήσεις
από κάτι φεγγαρόλουστες στιγμές
τότε που ζούσαμε πιασμένοι χέρι-χέρι.

Μου άρεσε να τα κρύβω κάτω από το μαξιλάρι μου.
Και τις κρύες μοναχικές νύχτες
να τα ξετρυπώνω και να γεμίζει το σπίτι
θάλασσα…αρμύρα …και έρωτα.

Ρ.Β.