Σάββατο, 29 Ιουνίου 2013



Θυμάσαι εκείνο το μικρό κουτί;
Μου το είχες χαρίσει
και έκλεινε ό,τι πιο όμορφο
είχαν αγγίξει τα δάχτυλά μου.

Κατέβηκα το δειλινό στη θάλασσα.
Είναι η στιγμή που μια περίεργη μελαγχολία
πλημμυρίζει τη φύση μα και την ψυχή.
Μόνη μου συντροφιά κάτασπροι γλάροι.
Πετούσαν ξέγνοιαστοι στον ουρανό
αρπάζοντας στον αέρα μικρά κομματάκια τροφής
και χάνονταν για λίγο στο γαλάζιο στερέωμα.

Εκανα μερικά βήματα στα φιλντισένια γαλάζια νερά.
Αφησα το κουτί να το πάρουν τα κύματα
όσο πιο μακριά μπορούσαν
παρασύροντας εφήμερες χαρές και ελπίδες
που μου χάρισε κάποτε η ζωή.

Ρ.Β.




Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2013



Θυμάμαι εκείνα τα χειμωνιάτικα βράδια
γύρω από το μαγκάλι να προσπαθούμε
να ξεγελάσουμε το κρύο και την πείνα μας
με τα παραμύθια της γιαγιάς.

Δύσκολα χρόνια μα και όμορφα
να ζεις σε μια οικογένεια δεμένη με αγάπη.
Πόλεμος βλέπεις…δεν είναι παίξε γέλασε.

Εβλεπα τον κήπο μας πίσω από το νοτισμένο τζάμι
και μετρούσα με τα πρησμένα από τις χιονίστρες
δάχτυλά μου, τις μέρες που θα έφερναν την άνοιξη!

Ο κήπος μας θα άνθιζε πάλι σιγά…σιγά…
κι εγώ είχα μαζέψει τόσα όνειρα
να τα κρεμάσω στην ανθοστόλιστη αμυγδαλιά.

Τα χρόνια κυλούσαν δύσκολα…πολύ δύσκολα…
ένα… ένα… τα όνειρά μου σάπιζαν
και έπεφταν στο νοτισμένο χώμα.

Μπορεί να σάπισαν τα όνειρά
αλλά καταφέραμε να βγούμε ζωντανοί
από τα δύσκολα χρόνια που ζήσαμε
σαν ήμασταν μικρά παιδιά.

Ρ.Β.


Τρίτη, 11 Ιουνίου 2013



Στην πιο μεγάλη αγκαλιά
να κλείσω λαχταρώ
ό, τι έχω λατρέψει στη ζωή.

Και όχι μόνο.

Θα ήθελα ακόμα πιο πολύ
να κλείσω στο στήθος μου όσους με έχουνε πικράνει.
Να φύγω γεμάτη αγάπη στην ψυχή.

Λαχταρώ να αγκαλιάσω
ό,τι μου χάρισε η ζωή
μα και ό,τι μου στέρησε.

Θέλω να φύγω κοιτάζοντας την θάλασσα
μια νύχτα μ’ ολόγιομο φεγγάρι
και να πάρω μαζί το πιο λαμπρό μου αστέρι!

Ρ.Β.



Κυριακή, 2 Ιουνίου 2013


Δανείστηκα μπλε
από τον ουρανό…τη θάλασσα…
για να αδειάσω σε στίχους την ψυχή μου.

Δανείστηκα από τα σύννεφα
βροχή να τρέξει από τα μάτια μου
στις δύσκολες στιγμές της μοναξιάς μου.

Εκλεψα αρώματα
από βασιλικό και σμύρνα
να κρύψω του κόσμου την ασχήμια.

Δανείστηκα φως
από τ’ αστέρια…το φεγγάρι
για να μπορέσω να διαβώ το μονοπάτι της ζωής.

Τις κρύες μέρες του χειμώνα
περίμενα το χάραμα του ήλιου
να με ζεστάνουν οι πρώτες ηλιαχτίδες.

Ρ.Β.